„Svaki svoga ubijte subašu;
„Žene, đecu u zbjegove krijte."
Kad to čule Srpske poglavice,
Na mah oni poslušaše Đorđa:
Svi skočiše na noge lagane,
Pripasaše svijetlo oružje,
Svaki svoga ubiše subašu,
Žene, đecu u zbijeg odvedoše.
Kad je Đorđe Srblje uzbunio
I s Turcima veće zavadio,
Onda Đorđe prođe kroz nahije,
Pa popali Turske karaule,
I obori Turske teferiče,
I udari na Turske palanke,
Sve palanke on turske popali,
Žensko, muško, sve pod mač udari,
Teško Srblje s Turcima zavadi.
Turci misle, da je raja šala,
Al’ je raja gradovima glava;
Usta raja k’o iz zemlje trava,
U gradove saćeraše Turke;
Trči Đorđe od grada do grada,
I građane svagđe dovikuje:
„Čujete li, vi Turci građani!
„Na gradov’ma otvorajte vrata,
„Izmeđ’ sebe dajte zulumćare,
„Ak’ hoćete mirni da budete,
„Da gradova caru ne kvarimo:
„Jer ako ih vi dati ne ćete,
„Izmeđ’ sebe Turke zulumćare,
„Te gradove raja načinila,
„Gradili ih po devet godina,
„Kadri ih je za dan oboriti
„I sa carem kavgu zametnuti;
„A kada se s carem zavadimo,
„Da ustane svi sedam kraljeva,
„Da nas mire, pomirit’ nas ne će;
„Bićemo se, more, do jednoga."
Tad građani suze proljevahu,
I Đorđiji ’vako govorahu:
„Beg Đorđije, od Srbije glavo!
„Davaćemo štogod raja ište,
„Ne kvarite carevih gradova,
„Ni sa carem zamećete kavge,
„Mi daćemo Turke zulumćare."
Pa građani ustadoše Turci,
Na gradov’ma otvoriše vrata,
Izmeđ’ sebe daju zulumćare,
Zulumćare izjelice Turke,
Predaju ih u Srbinjske ruke.
Bože mili i Bogorodice!
Kada Srblji dokopaše Turke
Zulumćare u bijele ruke,
Pa ih staše Srblji razvoditi
Preko polja bez svijeh haljina,
Bez ćuraka i bez anterija,
Bez saruka, u malim kapama,
Bez čizama i bez jemenija,
Gole, bose topuzima tuku:
„More, baša! kam’ poreza naša?"
U po polja Đorđe sablju vadi,
Zulumćarske odsijeca glave.
A kad Đorđe isiječe Turke,
Isiječe Turke zulumćare,
Onda Đorđe u gradove uđe;
Što bi Turak’ po gradov’ma b’jelim,
Što bi Turak’ za sječe, is’ječe;
Za predaje što bi, to predade;
Za krštenja što bi, to iskrsti.
Kad je Đorđe Srbijom zavlad’o,
I Srbiju krstom prekrstio,
I svojijem krilom zakrilio
Od Vidina pak do vode Drine,
Od Kosova te do Biograda,
’Vako Đorđe Drini govorio:
„Drina vodo! plemenita međo
„Izmeđ’ Bosne i izmeđ’ Srbije!
„Naskoro će i to vreme doći,
„Kada ću ja i tebeka preći
„I čestitu Bosnu polaziti!"
Ukratko o pesmi Početak bune protiv dahija
Početak bune protiv dahija je srpska epska narodna pesma o borbi za oslobođenje Srbije.
Pesma kojoj je Vuk Karadžić dao naslov Početak bune protiv dahija predstavlja temelj ustaničke epike Filipa Višnjića, ali i duhovno jezgro u kojem se stiču svi pesnički fragmenti o Prvom srpskom ustanku.
Više info na Vikipediji.
